Η Ολυμπιακή Σημαία στις Ηράκλειες Στήλες, τον Αύγουστο του 2004. «Η Μεσόγειος μας αγκαλιάζει, ο Ολυμπισμός μάς ενώνει». Μ' αυτό το μήνυμα, διασχίσαμε τη Μεσόγειο απ’ άκρο σ’ άκρο, φτάνοντας στα απώτατα όρια ολόκληρου του κόσμου κατά τους αρχαίους χρόνους, τις Ηράκλειες Στήλες

Tου Θωμά Παναγιωτόπουλου

«Η Μεσόγειος μάς αγκαλιάζει... Ο Ολυμπισμός μάς ενώνει»... Μ' αυτό το σύνθημα, να αναγράφεται στα μπλουζάκια μας, διασχίσαμε τη Μεσόγειο απ' άκρο σ' άκρο. Φτάνοντας στα απώτατα όρια ολόκληρου του κόσμου, κατά τους αρχαίους χρόνους, τις Ηράκλειες στήλες...

του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Η πρώτη κιόλας στιγμή που παίρνουμε τη θέση μας πίσω από την κονσόλα μάς προκαλεί πάντοτε μια ιδιαίτερη ευφορία. Αίγα μίλια μετά, είμαστε μόνοι μας. Εμείς, η πλώρη μας, η θάλασσά μας, το ταξίδι μας! Καθώς προχωρά το ταξίδι, όλο και περισσότερο κυριαρχεί μέσα μας η γλυκιά εκείνη αναμονή της θέας του προορισμού μας...

Tου Θωμά Παναγιωτόπουλου

Ποτέ δεν μπόρεσα να εξηγήσω τι είναι αυτό που σε κάνει να ξαναγεννιέσαι όταν βρίσκεσαι καταμεσής της θάλασσας! Μέσα στο πέλαγος, ο χρόνος είναι ανύπαρκτος. Το μόνο διακριτό σημείο είναι οι γραμμές των οριζόντων. Είναι άραγε αυτή η απόδραση από το χρόνο ή είναι το ταξίδι, που, έτσι κι αλλιώς, είναι μια μικρή αναγέννηση;

Tου Θωμά Παναγιωτόπουλου

Ολόκληρο το ταξίδι περνούσε μπροστά από τα μάτια μου... Εκείνη η απόλυτη αίσθηση ελευθερίας κι εκείνη η υπέροχη μοναξιά μέσα στα κύματα όταν οι άνεμοι λυσσομανούν ή όταν η θάλασσα ναρκώνεται. Ώρες ηρεμίας και πολλές φορές ευτυχίας, που εναλλάσσονται με στιγμές φόβου και αγωνίας, σε μια σχέση...Πάθους!

Tου Θωμά Παναγιωτόπουλου

Πορείες χαραγμένες στο χάρτη, με κουμπάσο και διπαράλληλο, ανεμολόγια, φάροι, επικίνδυνα σημεία... Κι ύστερα το ταξίδι! το μακρινό ταξίδι... Πλώρες που κόβουν το κύμα, όργανα νοτισμένα απ' τη θαλασσινή αρμύρα, ο αέρας που δυναμώνει, η αγωνία που κορυφώνεται, η απρόβλεπτη θάλασσα...