Εγκλωβισμένοι στο Reykjavik
Antwerp – Scotland – Orkney Islands
Εγκλωβισμένοι στο Reykjavik
Antwerp – Scotland – Orkney Islands
Orkney Islands – Faroe Islands – Iceland
Στις 03:30 το «χάραμα» βγαίναμε δειλά δειλά από το ασφαλές λιμάνι του Stromness. Στρέψαμε την πλώρη μας προς το ΒΔ άκρο της νησίδας Hoy στα 4 ναυτικά μίλια νοτιότερα, από όπου θα μπαίναμε σε πορεία για τα νησιά Faroe.
ΗΜΕΡΑ 5η / Πέμπτη 7 Ιουλίου 2022
Στίγμα: 62°00΄N 06°46΄W – Torshavn Faroe Islands
Προτιμήσαμε να κάνουμε αυτή την παράκαμψη γιατί όπως μας συνέστησαν έπρεπε να αποφύγουμε το ΝΔ ακρωτήρι του νησιού Mainland όπου η παλίρροια, που την συγκεκριμένη ώρα έρχεται φορτσάτη από τον Βορρά, δημιουργεί πολύ έντονα φαινόμενα.
Τόσο εγώ όσο κι ο Κωνσταντίνος ήμασταν απόλυτα βυθισμένοι στις σκέψεις μας. Δεν ξέρω αν ήμασταν έτοιμοι γι αυτό που επρόκειτο να επιχειρήσουμε αλλά έπρεπε μέσα σε λίγα λεπτά να προετοιμάσουμε την ψυχολογία μας και να ανασύρουμε όλες μας τις δυνάμεις για την επίτευξη του στόχου μας.
Γνωρίζαμε πολύ καλά πως τώρα δεν υπήρχε επιστροφή.
Πλέαμε λοιπόν πολύ κοντά στη νησίδα Hoy.
Δεν ήταν όμως μόνο η παλίρροια.
Τεράστια κύματα έρχονταν από ΒΔ και στην σύγκρουσή τους με την παλίρροια δημιουργούσαν απροσπέλαστες θάλασσες. Θάλασσες, που όπως μας έλεγαν ντόπιοι ψαράδες, έχουν βουλιάξει ολόκληρα πλοία.
Σφίξαμε τα δόντια και με ταχύτητα 10 κόμβων προσπαθούσαμε να κατανοήσουμε την κατάσταση που επικρατούσε. Αυτή η αλλόκοτη θάλασσα από τη σύγκρουση ανέμων-παλίρροιας, ευτυχώς συμβαίνει μόλις για περίπου 5-8 μίλια έξω από τις ακτές. Τα καταφέραμε τελικά να βγούμε αλώβητοι από αυτή την περιοχή-παγίδα και έπειτα βάλαμε πορεία για Faroe.
Ο καιρός ερχόταν στην αριστερή μας μάσκα από ΒΔ. Για κακή μας τύχη, οι άνεμοι στην αριστερή μας μάσκα ήταν το αποτέλεσμα ενός ασυνήθιστου υψηλού βαρομετρικού που είχε σχηματιστεί δυτικά των νησιών Orkney. Ακριβώς από πάνω του, στα 100 μίλια βορειότερα, βρισκόταν το χαμηλό βαρομετρικό σε πολύ κοντινή απόσταση, μέσα στο οποίο επιθυμούσα να φτάσω το γρηγορότερο δυνατόν ώστε να βάλω τον καιρό δευτερόπρυμα.
Δεν έφταναν όμως μόνο αυτά. Μεγάλα swells έρχονταν στην δεξιά μας μάσκα από ΒΑ. Η θάλασσα έμοιαζε κυριολεκτικά αταξίδευτη καθώς η συμβολή κυμάτων και swells την έκαναν να «βράζει».
Η απογοήτευση ήταν φανερά ζωγραφισμένη στα πρόσωπά μας.
Έπρεπε όμως να κάνουμε την προσπάθειά μας.
Ο φόβος δεν χωρούσε πια μέσα μας.
Ήμασταν αποφασισμένοι να μην τα παρατήσουμε εύκολα.
Το βλέμμα μου έμοιαζε υπνωτισμένο. Δεν καταλάβαινα τίποτα, δεν έβλεπα τριγύρω.
Ήμουν απόλυτα προσηλωμένος στην πλώρη μου, εστιάζοντας κυρίως στις απειλητικές κορφές των κυμάτων που ξεπετάγονταν από παντού.
Τα κύματα είχαν μεγάλη δύναμη και οι αποστάσεις μεταξύ τους ήταν τόσο μικρές, που δεν μας άφηναν κανένα περιθώριο πλοήγησης. Η μόνη λύση ήταν να επιχειρώ όσο το δυνατόν πιο ανοιχτές πλαγιοδρομίες.
Μάταια προσπαθούσα να βρω διαδρόμους ώστε να έχουμε μια στρωτή πλεύση έστω και με μικρή ταχύτητα.
Αναγκαζόμουν να δουλεύω συνεχώς με τις μανέτες και το τιμόνι.
Ταξιδεύαμε πολύ δύσκολα με 12 knots, σε έναν πραγματικό χαλασμό.
Τα προβλήματα δεν είχαν τελειωμό. Μετά από δυο ώρες ο υαλοκαθαριστήρας άρχισε να βγάζει καπνούς. Τα μπουγέλα ήταν απίστευτα και πλέον δεν βλέπαμε απολύτως τίποτα μπροστά μας. Προσπαθούσα να τιμονεύω πια, μόνο με τη διαίσθηση και τους ήχους που εισέπραττα από τις αλλόκοτες προσγειώσεις της γάστρας.
Πηγαίναμε στα τυφλά.
Μπορεί να μην διέκρινα καλά καλά την πλώρη μου, είχα γίνει όμως «ένα» με τη γάστρα μου. Ένοιωθα κάθε στιγμή την ακριβή της θέση στο νερό.
Ούτε τα όργανα των κινητήρων δεν μπορούσα να κοιτάξω.
Μόνο από τον ήχο τους υπολόγιζα τις στροφές των μηχανών αλλά και από τις διαρκείς απογειώσεις μας.
Κάπως έτσι, οι κινήσεις του τιμονιού και της μανέτας, ακολουθώντας κυρίως το ένστικτο και τη διαίσθησή μου, ήταν ακαριαίες και με χειρουργική ακρίβεια σε μια προσπάθεια συντονισμού με την ακανόνιστη ροή των επερχόμενων κυμάτων.
Κι ύστερα κάποια ανατριχιαστικά «κρακ» των πλευρικών παρμπρίζ.
Κι εκείνες οι ώρες που κυλούσαν απίστευτα αργά.
Είναι αλήθεια πως πολύ επώδυνα κερδίζαμε κάθε κύμα.
Τιμωρούμασταν βασανιστικά αργά για την απόφασή μας να ταξιδέψουμε με τέτοιο καιρό.
Κι είχαμε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μας.
Δεν θυμάμαι καν τις λιγοστές κουβέντες που είχαμε ανταλλάξει με τον Κωνσταντίνο.
Προσπαθούσαμε να μην σκεφτόμαστε την μεγάλη απόσταση που έπρεπε να καλύψουμε, παρά μονάχα να παλεύουμε σκληρά.
Ήταν ένας πραγματικός και άνισος πόλεμος εκεί έξω.
Μια μικρή, κατάμαυρη κουκίδα στον ωκεανό που τη μια χανόταν μέσα σε χαοτικά λούκια και την άλλη εμφανιζόταν ξαφνικά σε κάποια κορυφογραμμή, μέσα σε μια υδάτινη, άναρχα παλλόμενη, γκρίζα και αχανή έρημο.
Είχα μόνο μια προσμονή.
Να φτάσουμε στο ύψος του χαμηλού βαρομετρικού ώστε να έχουμε ευνοϊκότερη κατεύθυνση των κυμάτων, αλλά αυτό δεν έγινε ποτέ.
Καλύψαμε ήδη 100 ναυτικά μίλια και συνεχίζαμε να ορτσάρουμε.
Η πλώρη βούταγε ολόκληρη σε κάθε κύμα, το νερό έσκαγε με μανία στο παρμπρίζ και κυλούσε με μεγάλη ορμή πάνω από το hard top, λούζοντας γενναιόδωρα το sundeck της πρύμνης.
Συχνά, ολόκληρα ποτάμια διαπερνούσαν τις χαραμάδες στα πρόσθια χείλη των τεντών και πλημμύριζαν την κουβέρτα.
Νερό πολύ και ξύλο ακόμα περισσότερο.
Ήταν μια από τις χειρότερες θάλασσες που είχα ποτέ συναντήσει.
Έχω πολεμήσει πολλές φορές σκληρές θάλασσες και κατά κάποιο τρόπο συνήθιζα το ξύλο. Πονούσε όλο μου το σώμα.
Αυτή τη φορά όμως το ένοιωθα μουδιασμένο. Ήταν παγωμένο από τις χαμηλές θερμοκρασίες.
Η ψυχή μου όμως ήταν ζεστή από το τεράστιο πάθος που με οδηγούσε μπροστά, αψηφώντας ακόμα και αυτές τις φυσικές μου αντοχές.
30 μίλια μας χώριζαν από το Suðuroy, το νοτιότερο νησί από τα 18 που αποτελούν το σύμπλεγμα των Faroe.
Η ένταση των ανέμων ανέβηκε ακόμα περισσότερο, όπως προβλεπόταν άλλωστε, και οι συνθήκες έγιναν ακόμα πιο δύσκολες.
Βγήκε όμως ο ήλιος και όλο το σκηνικό άλλαξε.
Από τη μια φώτιζε και ζέσταινε τις ψυχές μας, από την άλλη όμως φαινόταν πιο ζωντανή και καθάρια η θάλασσα.
Χειμαρρώδης και πιο επιθετική από ποτέ, έσκαγε με μανία στα πλευρικά μας.
Ο άνεμος άρχισε να λυσσομανά και να ουρλιάζει.
Το θέαμα ήταν σίγουρα τρομακτικό αλλά ταυτόχρονα συγκλονιστικό και μεγαλειώδες!
Οι έντονες χρωματικές αντιθέσεις του βαθύ μπλε των κυμάτων με τις ολόλευκες κορφές τους να σηκώνονται σε μεγάλο ύψος γεμίζοντας με spray τον ορίζοντα σε συνδυασμό με τον καταγάλανο ουρανό συνέθεταν συγκλονιστικές εικόνες.
Ως δια μαγείας μου έφυγε όλη η κούραση.
Οι μανέτες καρφώθηκαν μπροστά με μανία.
Ήταν μια αντανακλαστική αντίδρασή μου στην πολύωρη μάχη με τον γκρίζο μέχρι τώρα ωκεανό. Ίσως γιατί είχαν μουδιάσει τα χέρια μου από τις περιορισμένες κινήσεις για τόσες ώρες.
Ίσως πάλι γιατί ήθελε να εκτονωθεί η τεράστια ένταση που είχε συσσωρευτεί μέσα μου.
Τώρα ήταν η δική μου σειρά.
Ένιωθα πως πετάω.
Μόνο όμως πνευματικά, μιας και το σώμα μου εξακολουθούσε να είναι παγωμένο.
Ήμουν στον δικό μου κόσμο, μέσα στην απέραντη μοναξιά του αφηνιασμένου ωκεανού.
Από κύμα σε κύμα, ανάμεσα από κορφές που έσπαγαν βίαια παίζοντας μαζί τους κυνηγητό.
Σε ένα δικό μας προσωπικό παιχνίδι.
Ελισσόμουν ανάμεσά τους με περισσότερους από 30 κόμβους και το διασκέδαζα αφάνταστα.
Χρειαζόμουν αυτή την εκτόνωση.
Την είχα τεράστια ανάγκη μετά από 12 ώρες έντασης και μάχης με τα κύματα.
Ήταν 4 η ώρα το απόγευμα.
Μετά από 180 μίλια προσεγγίσαμε στο λιμανάκι του Porkeri στην ανατολική ακτή του Suðuroy.
Ό άνεμος λυσσομανούσε και το bow thruster ήταν ανήμπορο να κρατήσει την πλώρη.
Με πολύ δυσκολία πλαγιοδετήσαμε στην προκυμαία και χωρίς πολλές κουβέντες αλλάξαμε ρούχα, μπήκαμε στην καμπίνα και πέσαμε σε λήθαργο για μια ώρα.
Γνωρίζουμε πολύ καλά πως πήραμε μεγάλο ρίσκο με την απόφασή μας αυτή να ταξιδέψουμε με τις συγκεκριμένες συνθήκες και σε καμιά περίπτωση δεν θέλουμε να αποτελέσουμε παράδειγμα προς μίμηση.
Δεν είχαμε όμως άλλη επιλογή.
Ήταν μια πραγματική κόλαση εκεί έξω…
Ο καιρός φόρτωνε όλο και περισσότερο.
Το κρύο ήταν αφόρητο.
Φορέσαμε τις ειδικές στολές της IMAT και νοιώθαμε πολύ καλύτερα.
Έτσι, πιο ζεστοί πια, καλύψαμε και τα υπόλοιπα 35 μίλια μέχρι το Torshavn, την πρωτεύουσα των Φαρόε που βρίσκεται στη νησίδα Streymoy.
Συνολικά μίλια 235. Καύσιμα 920lt.
ΗΜΕΡΑ 6η / Παρασκευή 8 Ιουλίου 2022
Στίγμα: 62°00΄N 06°46΄W – Torshavn Faroe Islands
Η 6η μέρα της αποστολής μάς βρήκε δεμένους στη μαρίνα του Torshavn.
Μέχρι το μεσημέρι ψάχναμε να βρούμε τρόπο μεταφοράς καυσίμων από γειτονικά πρατήρια καθώς ούτε εδώ υπήρχε βενζινάδικο.
Τελικά βρήκαμε ένα taxi και μέχρι αργά το απόγευμα μεταφέραμε και μεταγγίζαμε καύσιμα.
Η κούρασή μας ήταν ανείπωτη καθώς μεταφέραμε συνολικά 1500 λίτρα με τα 70λιτρα ντεπόζιτά μας.
Ίσα που μπορέσαμε να φάμε σε ένα κοντινό εστιατόριο και εξαντλημένοι πέσαμε για ύπνο στην καμπίνα του σκάφους.
Ημέρα 7η / Σάββατο 9 Ιουλίου 2022
Στίγμα: 64°13΄N 15°408΄W – HOFN/ICELAND
Ώρα 06:00 το πρωί.
Τα ξυπνητήρια ηχούσαν βάναυσα μέσα στα αυτιά μας αλλά κανένας δεν κουνιόταν από τη θέση του.
Ήταν προφανές πως είχαμε ανάγκη περισσότερης ξεκούρασης αλλά δεν υπήρχε διαθέσιμος χρόνος.
Στις 06:30 λύναμε πρυμάτσες και σιγά σιγά βγαίναμε από τη μαρίνα.
Πριν βγάλουμε πορεία για Ισλανδία, περιπλεύσαμε τις δυτικές ακτές της νησίδας Vagar με σκοπό να επισκεφθούμε τον καταρράκτη Mulafossur που αποτελεί ένα από τα πιο ελκυστικά αξιοθέατα των νησιών Φαρόε.
Βέβαια, δυσκολευτήκαμε πάρα πολύ να προσεγγίσουμε καθώς τα πολύ μεγάλα κύματα στη συμβολή τους με την παλίρροια έκαναν τον ωκεανό να «βράζει».
Η θάλασσα για ακόμα μια φορά ήταν αταξίδευτη όσο και τρομακτική.
Πηγαίναμε σιγά σιγά με 8-12 κόμβους προσπαθώντας να αποφεύγουμε συνεχώς τους τεράστιους πίδακες που δημιουργούνταν σε κάθε κορφή των κυμάτων.
Κάναμε αρκετή ώρα να προσεγγίσουμε τη νησίδα Μυκήνες και από εκεί στρέψαμε την πλώρη μας δυτικά προς το φιόρδ όπου βρίσκεται ο καταρράκτης.
Παρά τον μεγάλο και ενοχλητικό κυματισμό, καταφέραμε να σταθούμε σε μικρή απόσταση από εκεί που έσκαγαν τα νερά του.
Εκστασιασμένοι θαυμάζαμε το υπέροχο θέαμα που μας χάριζαν τα ορμητικά νερά του καταρράκτη καθώς έπεφταν με δύναμη από τα ψηλά κάθετα βράχια στον Ατλαντικό ωκεανό.
Η ώρα είχε περάσει όμως και έπρεπε να βιαστούμε γιατί είχαμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Βγάλαμε την πορεία μας για το Hofn της Ισλανδίας.
Ώρα 11:30
Στίγμα 62°28΄N 08°31΄W
Θερμοκρασία 8 °C και αρκετή ομίχλη.
Τα κύματα ξεπερνούσαν τα 5 μέτρα σε ύψος και τα είχαμε κατάπλωρα. Ο Ωκεανός δεν μας έκανε τη χάρη καθώς τα κύματα ήταν εντελώς άναρχα. Ταξιδεύαμε με 19 κόμβους στις 3300 στροφές με την κατανάλωση να φτάνει στα 4,4 λίτρα το ναυτικό μίλι. Για να ρίξουμε την κατανάλωση κάτω από τα 4 λίτρα το μίλι έπρεπε να αυξήσουμε την ταχύτητά μας πάνω από τους 27 κόμβους, πράγμα όμως αδύνατο σε αυτές τις καιρικές συνθήκες.
Ώρα 15:30
Στίγμα 63°10΄N 11°03΄W
Είχαμε ανέβει αρκετά και αρχίσαμε να βάζουμε τον καιρό στην αριστερή μας μπάντα. Οι στροφές των κινητήρων ανέβηκαν και ταξιδεύαμε τώρα με 25-27 κόμβους. Η κατανάλωση μειώθηκε στα 3,5 λίτρα το μίλι.
Παρά τις κακές καιρικές συνθήκες, νιώθαμε αρκετά καλά παρά τη συσσωρευμένη κούραση των προηγούμενων ημερών.
Ώρα 17:30
Στίγμα 63°34΄N 12°32΄W
Ευτυχώς σε αυτά τα γεωγραφικά πλάτη δεν νυχτώνει ποτέ οπότε δεν υπήρχε καμιά αγωνία για την ώρα άφιξης στον προορισμό μας.
Ταξιδεύαμε τώρα ακόμα γρηγορότερα μιας και είχαμε τον καιρό δευτερόπρυμα.
Είχαμε σαφώς πιο στρωτή πλεύση, η ομίχλη όμως είχε γίνει πολύ πυκνή και ταξιδεύαμε με τη βοήθεια του ραντάρ.
Ψιλόβροχο, θερμοκρασία 7 °C και περιβάλλον μουντό και απαισιόδοξο.
Τελικά, ύστερα από 15 ώρες πλεύσης καταφέραμε να φτάσουμε στο Hofn.
ΗΜΕΡΑ 8η / Κυριακή 10 Ιουλίου 2022
Στίγμα: 64°13΄N 15°408΄W – Hofn/Iceland
Στίγμα: 64°13΄N 15°408΄W – Hofn/Iceland
Ο κλασικός πλέον μαραθώνιος για την ανεύρεση καυσίμων συνεχίζεται.
Μετά από πολλά τηλεφωνήματα βρήκαμε τον κατάλληλο άνθρωπο που μεταφέρει καύσιμα από το πρατήριο στο λιμάνι.
Η τιμή για την μεταφορά είναι 300 ευρώ αλλά επειδή ήταν Κυριακή μας χρέωσε 450.
Γεμίσαμε τα ντεπόζιτά μας πληρώνοντας 2,8 ευρώ το λίτρο.
Το απόγευμα τελειώσαμε με τις μεταγγίσεις και δείχναμε φανερά εξαντλημένοι.
Αυτή η εναλλαγή ολοήμερων πλεύσεων και μεταφοράς καυσίμων την επόμενη μέρα μάς είχε εξουθενώσει.
Ο καιρός συνέχιζε να είναι βαρύς, η ομίχλη αποπνιχτική και το ψιλόβροχο μόνιμο.
Μετά από μια σύντομη βόλτα στο παραλιακό μέτωπο του λιμανιού μπήκαμε μέσα στην καμπίνα και βάλαμε μπροστά τον καυστήρα προσπαθώντας να ζεσταθούμε.
Höfn σημαίνει «λιμάνι» καθώς είναι το μοναδικό φυσικό λιμάνι στο νοτιοανατολικό άκρο της Ισλανδίας. Η είσοδος στο Hofn είναι πολύ δύσκολη και χρειάζεται μεγάλη προσοχή ιδιαίτερα όταν τα νερά είναι κατεβασμένα.
Τα νερά στην ευρύτερη περιοχή είναι αφιλόξενα, ρηχά και επικίνδυνα, ενώ τα παλιρροιακά ρεύματα πολύ ισχυρά. Οι ξέρες είναι αθέατες, ιδιαίτερα όταν έχει ομίχλη και πρέπει να κρατιόμαστε μακριά από τις ακτές.
ΗΜΕΡΑ 9η / Δευτέρα 11 Ιουλίου 2022
Στίγμα: 64°09΄N 21°56΄W – Reykjavik
5 η ώρα το πρωί της επόμενης μέρας αποπλεύσαμε για Vestmannaeyjbaer islands, 160nm δυτικότερα.
Θερμοκρασία 4 βαθμοί. Βγαίνοντας από το λιμάνι η θάλασσα ήταν ξανά αταξίδευτη από την παλίρροια και τον αντίθετο άνεμο.
Ήταν δυο πολύ δύσκολες ώρες κατά τη διάρκεια των οποίων διανύσαμε μόλις 24 ναυτικά μίλια.
Ήμασταν ανοιχτά από μερικά από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της Ισλανδίας.
Θαυμάζαμε τον παγετώνα Vatnajökull, που είναι ο μεγαλύτερος της Ευρώπης, τον περίφημο Jökulsárlón Glacier που είναι η βαθύτερη λίμνη της Ισλανδίας γεμάτη με μικρά και μεγάλα παγόβουνα, και βέβαια, τη διάσημη Diamond Beach όπου η φαρδιά μαύρη αμμουδιά της είναι σπαρμένη με μεγάλα κομμάτια πάγου τα οποία παίρνουν διάφορα σχήματα σαν ολόλευκα διαμάντια.
Στη συνέχεια είχαμε πιο στρωτή πλεύση και ανεβάσαμε ταχύτητα στους 23 κόμβους.
Μετά από 9 ώρες πλεύσης και μια μικρή στάση στη διάσημη Μαύρη παραλία, φτάσαμε τελικά στα Vestmannaeyjbaer islands.
Η είσοδος προς το λιμάνι κόβει την ανάσα, με τους ψηλούς καταπράσινους και κάθετους βράχους να μας προσφέρουν ένα συγκλονιστικό θέαμα.
Βγήκαμε για καφέ και είχαμε σκοπό να μείνουμε εδώ αυτή τη μέρα.
Τα χαμηλά βαρομετρικά όμως συνέχιζαν να μας κυνηγούν.
Βλέποντας τον καιρό της επόμενης μέρας, τα μαζέψαμε τρέχοντας, μεταφέραμε καύσιμα και σε δυο ώρες αφήναμε πίσω μας τα υπέροχα αυτά νησιά.
Πορεία για Reykjavik, ακόμα 120 ναυτικά μίλια.
Βέβαια, μια μικρή στάση στον πιο πολυφωτογραφημένο φάρο της Ευρώπης ήταν απολύτως απαραίτητη.
Ο φάρος Prídrangaviti, χτισμένος το 1938 στην κορυφή ενός γιγάντιου κατακόρυφου βράχου όπου σκάνε με μανία τα κύματα του Ατλαντικού, προσφέρει ένα από τα συγκλονιστικότερα θεάματα που μπορεί κανείς να δει και κοσμεί τα φωτογραφικά άλμπουμ πολλών τουριστικών οδηγών.
Αφού πήραμε τις απαραίτητες φωτογραφίες μπήκαμε πάλι στην πορεία μας.
Η θάλασσα ξανά μας έδειχνε ένα από τα χειρότερά της πρόσωπα.
Επιπλέον, ταξιδεύαμε κόντρα στο ρεύμα που η δύναμή του ξεπερνούσε τους 6 κόμβους, κάτι που το νιώθαμε πολύ έντονα στις προπέλες μας ενώ η ταχύτητά μας μειωνόταν ξαφνικά από τους 26 στους 20 ακόμα και τους 18 κόμβους. Και βέβαια, ο αντίθετος άνεμος που έκανε τα κύματα να χοροπηδούν γύρω μας, και σε πολύ κοντινές αποστάσεις μεταξύ τους, με αποτέλεσμα μια ακόμα ιδιαίτερα σκληρή και επώδυνη πλεύση.
Σφίγγαμε όμως τα δόντια και προχωρούσαμε.
Μέχρι να μπούμε στον κόλπο του Reykjavik, όπου είχαμε τον καιρό δευτερόπρυμα, τρώγαμε ανελέητο ξύλο.
Μοιάζαμε πλέον σαν μαραθωνοδρόμοι που προσπαθούν να καταρρίψουν κάθε ρεκόρ.
Εξαντλημένοι και πολύ καταπονημένοι, στις 22:00 η ώρα δέναμε στην πλωτή προβλήτα του λιμανιού όπου μας περίμεναν οι άνθρωποι της Rafnar.
ΗΜΕΡΑ 10η / Τρίτη 12 Ιουλίου 2022
Στίγμα: 64°09΄N 21°56΄W – Reykjavik
Με την πολύτιμη συνδρομή των φίλων μας βγάλαμε το σκάφος από το νερό και το μεταφέραμε στο ναυπηγείο της Rafnar που βρίσκεται πάνω στο λιμάνι.
Είχαμε σκοπό να ξεκουραστούμε δυο τρεις μέρες γνωρίζοντας την ενδοχώρα της Ισλανδίας.
Το δικαιούμασταν και με το παραπάνω άλλωστε.
Αφού λοιπόν θα ανακτούσαμε τις δυνάμεις μας θα βάζαμε πλώρη για τον επόμενο προορισμό μας που ήταν το Tasiilaq της Γροιλανδίας.
Ο Ποσειδώνας όμως είχε άλλα σχέδια…
...keep Ribbing!
