Κυριακή 31/5/26 

Στον καθρέφτη του σκάφους ήταν κρεμασμένος ο 200hp κινητήρας της Suzuki, το ποδαρικό του οποίου έστρεφε την 15 1/2΄΄ x 21΄΄ watergrip προπέλα με σχέση μείωσης 2,50:1.

Βγήκαμε από το λιμάνι του Bacoli, στον κόλπο της Νάπολης, στις 09:30 το πρωί. Ο ήλιος είχε ήδη ανέβει ψηλά και φώτιζε τα γαλήνια νερά της Τυρρηνικής Θάλασσας, ενώ η πλώρη του Naxos 23 έδειχνε προς τη μικρή νησίδα Ventotene, έναν μοναχικό βράχο χαμένο στον ορίζοντα, 32 ναυτικά μίλια βορειοδυτικά από το σημείο εκκίνησής μας. Η θάλασσα έμοιαζε να μας καλωσορίζει. Οι άνεμοι άλλαζαν διαρκώς διεύθυνση, χωρίς όμως να ξεπερνούν τα 3 μποφόρ, και το σκάφος γλιστρούσε αβίαστα πάνω στην ελαφριά κυματιστή επιφάνεια. Ταξιδεύαμε με μια άνετη ταχύτητα κρουαζιέρας 22 κόμβων, αφήνοντας πίσω μας ένα λευκό αφρισμένο ίχνος που χανόταν αργά στο βαθύ μπλε της θάλασσας. Στα ντεπόζιτά μας υπήρχαν 200 λίτρα καυσίμου και η κατανάλωση παρέμενε χαμηλή, στα 1,2 λίτρα ανά ναυτικό μίλι, επιτρέποντάς μας να απολαμβάνουμε το ταξίδι χωρίς την παραμικρή ανησυχία για την αυτονομία.
Συνεχίσαμε την πορεία μας και καθώς οι ώρες περνούσαν, η ακτογραμμή της Ιταλίας εμφανιζόταν και χανόταν στον ορίζοντα, ενώ το πλήρωμα βυθιζόταν σε εκείνη τη γνώριμη, σχεδόν υπνωτική αίσθηση που δημιουργεί κάθε θαλασσινό ταξίδι: τον σταθερό βόμβο του κινητήρα, τον ρυθμικό ήχο της γάστρας πάνω στο νερό και τη σιωπηλή συντροφιά του ανοιχτού πελάγους.
Το απόγευμα άρχισε σιγά σιγά να χρυσίζει τη θάλασσα και οι σκιές να μακραίνουν πάνω στο κατάστρωμα. Ύστερα από σχεδόν δέκα ώρες πλεύσης, η είσοδος του λιμανιού της Ostia εμφανίστηκε μπροστά μας σαν το φυσικό τέλος μιας γεμάτης ημέρας στη θάλασσα. Είχαμε καλύψει συνολικά 116 ναυτικά μίλια σε 9 ώρες και 45 λεπτά, ολοκληρώνοντας το πρώτο σκέλος του ταξιδιού με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το είχαμε ξεκινήσει: με την αίσθηση ότι το πραγματικό νόημα ενός raid δεν βρίσκεται μόνο στον προορισμό, αλλά σε κάθε μίλι που αφήνεις πίσω από την πρύμνη σου.

Δευτέρα 1/6/26

Μετά από 6 ώρες πλεύσης και μια σύντομη στάση στο Porto Ercole, διανύσαμε συνολικά 75 ναυτικά μίλια και προσεγγίσαμε στο νησί Giglio που εμφανίστηκε στον ορίζοντα σαν ένας γρανιτένιος φρουρός που αναδύεται μέσα από τα νερά της Τυρρηνικής Θάλασσας. Ταξιδεύαμε ευχάριστα, με μεγάλο κυματισμό και ελάχιστο άνεμο, διατηρώντας ταχύτητα 19 κόμβων στις 3600 στροφές με κατανάλωση 1 λίτρο ανά ναυτικό μίλι. Το Giglio, άγριο και ταυτόχρονα γοητευτικό, το δεύτερο μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους της Τοσκάνης διατηρεί έναν χαρακτήρα όχι μόνο ιστορικό αλλά και βαθιά αυθεντικό.
Οι απότομες πλαγιές του κατεβαίνουν σχεδόν κάθετα προς τη θάλασσα, σχηματίζοντας μικρούς όρμους με κρυστάλλινα νερά, ενώ οι βραχώδεις κορυφές του, σμιλεμένες από τον άνεμο και το αλάτι επί αιώνες, χαρίζουν στο τοπίο μια άγρια ομορφιά που δύσκολα ξεχνιέται. Στους πρόποδες του λόφου, εκεί όπου καταλήγουν οι απόκρημνες πλαγιές του νησιού, απλώνεται το Giglio Porto, το γραφικό λιμάνι που αποτελεί την πύλη εισόδου για κάθε επισκέπτη. Το λιμανάκι σφύζει από ζωή και χρώματα, διατηρώντας ταυτόχρονα τον αυθεντικό χαρακτήρα ενός παραδοσιακού ψαροχωριού της Μεσογείου.
Από τη θάλασσα, η πρώτη εικόνα είναι μαγευτική. Μια καμπύλη σειρά από πολύχρωμα σπίτια, βαμμένα σε αποχρώσεις της ώχρας, του ροζ και του κεραμιδί, καθρεφτίζονται στα ήρεμα νερά του όρμου. Οι προσόψεις τους φωτίζονται από τον μεσογειακό ήλιο, ενώ τα μικρά μπαλκόνια με τα λουλούδια και τα ξύλινα παραθυρόφυλλα προσθέτουν μια αίσθηση διαχρονικής ιταλικής γοητείας.
Καθώς το σκάφος πλησίαζε την ξύλινη προβλήτα, η ατμόσφαιρα γινόταν ακόμη πιο ζωντανή. Ψαρόβαρκες λικνίζονται δίπλα σε ιστιοπλοϊκά και φουσκωτά αναψυχής, τα καφέ και οι μικρές τρατορίες απλώνονται κατά μήκος της παραλιακής, ενώ οι ντόπιοι και οι επισκέπτες απολάμβαναν τον καφέ ή τη βόλτα τους με θέα τη θάλασσα. Όταν πέφτει το σούρουπο και τα φώτα του λιμανιού αρχίζουν να αντανακλώνται στα ήρεμα νερά του όρμου, το Giglio Porto αποκτά μια σχεδόν κινηματογραφική ομορφιά. Είναι από εκείνα τα μέρη που δεν χρησιμεύουν απλώς ως ενδιάμεσος σταθμός ενός ταξιδιού, αλλά μετατρέπονται σε προορισμό από μόνα τους.

Ψηλά πάνω στον λόφο, σε υψόμετρο περίπου 400 μέτρων, δεσπόζει το Giglio Castello, όπου και διαμείναμε το βράδυ. Εδώ χτυπά η πραγματική ψυχή του νησιού. Από μακριά μοιάζει περισσότερο με μεσαιωνικό φρούριο παρά με κατοικημένο χωριό. Οι επιβλητικοί πέτρινοι τοίχοι και οι πύργοι του αγκαλιάζουν ακόμη τον οικισμό, όπως ακριβώς έκαναν πριν από αιώνες για να προστατεύσουν τους κατοίκους από τις επιδρομές των πειρατών που λυμαίνονταν τη Μεσόγειο.

Περνώντας την κεντρική πύλη, νιώθαμε έντονα σαν να ταξιδεύουμε πίσω στον χρόνο. Στενά λιθόστρωτα σοκάκια, πέτρινα σπίτια με λουλουδιασμένα μπαλκόνια, μικρές πλατείες και αψιδωτά περάσματα συνθέτουν ένα σκηνικό που μοιάζει σχεδόν ανέγγιχτο από τη σύγχρονη εποχή. Η ζωή κυλά με αργούς ρυθμούς, ενώ από κάθε γωνιά αναδύεται η αίσθηση μιας άλλης εποχής. Το μεγαλύτερο όμως δώρο του Giglio Castello βρίσκεται έξω από τα τείχη του. Από τα σημεία θέας του χωριού, το βλέμμα αγκαλιάζει ολόκληρο το νησί, τις απόκρημνες ακτές του και το απέραντο γαλάζιο της Τυρρηνικής Θάλασσας. Τις καθαρές ημέρες ο ορίζοντας μοιάζει ατελείωτος και το ηλιοβασίλεμα βάφει τις πέτρες του κάστρου με χρυσές και πορφυρές αποχρώσεις, δημιουργώντας μια εικόνα που μένει χαραγμένη στη μνήμη πολύ μετά την αναχώρηση.
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί όσοι φτάνουν στο Giglio για πρώτη φορά συνήθως επιστρέφουν ξανά. Το νησί δεν εντυπωσιάζει με το μέγεθός του, αλλά με την αυθεντικότητα και την αίσθηση ότι εδώ η Μεσόγειος εξακολουθεί να διατηρεί ένα κομμάτι από τον παλιό, ανεπιτήδευτο εαυτό της.