του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Είναι αλήθεια πως ακούμε συχνά για «καπεταναίους» οι οποίοι με τις απίθανες γάστρες τους «αλφαδιάζουν» τα 7αράκια και τα 8αράκια, όπως χαρακτηριστικά αποκαλούν τα 7 και τα 8 μποφόρ. Για τα 5αράκια και τα 6αράκια βέβαια δεν γίνεται λόγος, επειδή τα θεωρούν αμελητέας έντασης.

Απίστευτες γάστρες

Σίγουρα, τα μεγάλα φουσκωτά και οι εξελιγμένες γάστρες των τελευταίων χρόνων έχουν βελτιώσει πάρα πολύ τις επιδόσεις τους και αντιμετωπίζουν τη θάλασσα πιο αποτελεσματικά. Έχουμε φτάσει έτσι στο σημείο να μην μας απασχολούν τα 4άρια, ενώ σε κάποια 5άρια -γιατί υπάρχουν και 5άρια που δεν ταξιδεύονται- να ταξιδεύουμε απροβλημάτιστα. Ως εκεί όμως. Από εκεί και πέρα τα πράγματα δυσκολεύουν, και δυσκολεύουν πάρα πολύ.

Μην λησμονούμε πως άνεμοι εντάσεως 5 μποφόρ, σηκώνουν κύματα δύο περίπου μέτρων ύψους, ενώ όταν φυσούν άνεμοι της τάξεως των 6 μποφόρ τα κύματα μπορεί να φτάσουν και τα τέσσερα μέτρα. Δεν συμβαίνει όπως νομίζουν κάποιοι, πως αν το κύμα διπλασιασθεί σε ύψος, τότε έχουμε και διπλασιασμό των μποφόρ. Όταν δηλαδή το κύμα από τα δύο μέτρα ύψος που έχει στα 5 μποφόρ, φτάσει τα τέσσερα μέτρα, δεν σημαίνει πως έβγαλε 10 μποφόρ. Είναι μόνο ένας 6άρης.
Συνεπώς, ο 6άρης καιρός δεν είναι απλά λίγο ισχυρότερος από τον 5άρη. Στην πραγματικότητα μπορεί να είναι δυο φορές 5άρης. Αν συνειδητοποιήσουμε πόσο ψηλά είναι τα κύματα τριών ή τεσσάρων μέτρων, τότε ίσως να γίνουμε περισσότερο φειδωλοί, όταν αναφερόμαστε σε τέτοιους καιρούς.

Οι θάλασσες που εξαρίζουν είναι πολύ, μα πολύ σκληρές και δεν ταξιδεύονται καθόλου εύκολα. Τα κύματα είναι τόσο μεγάλα και έχουν τέτοια δύναμη, που ακόμα κι αν είναι στρωτά, μας αναγκάζουν να ταξιδεύουμε με πολύ ανοιχτές πλαγιοδρομίες, ακόμα κι αν έχουμε πρύμα τον καιρό. Για όρτσα βέβαια δεν το συζητάμε. Η ταχύτητά μας περιορίζεται στα επίπεδα ενός ιστιοπλοϊκού, οι αυξομειώσεις του χειριστηρίου είναι συνεχείς, τα κοπανήματα της πλώρης αναπόφευκτα και τα μπουγέλα δραματικά. Μια σκληρή δοκιμασία διαγράφεται μπροστά μας, και αν έχουμε να διανύσουμε αρκετά μίλια, είναι σοφότερο να αλλάξουμε πορεία. Το βασικότερο όπλο μας, για να αντιμετωπίσουμε τέτοιες θάλασσες, είναι η εμπειρία και η αντίληψή μας, ενώ το μέγεθος του φουσκωτού και η σχεδίαση της γάστρας του, έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Έχω τύχει σε εξάρηδες που έχουν «κρεμάσει» μπρακέτα, έχουν ξεκολλήσει αεροθαλάμους, έχουν παρασύρει ολόκληρες τέντες πλεύσης, έχουν «πετάξει» βοηθητικές μηχανές στη θάλασσα, ενώ έψαχνα απεγνωσμένα να βρω την μπούκα του λιμανιού, που κυριολεκτικά είχε εξαφανιστεί από τα τεράστια και απειλητικά κύματα.

Ας έχουμε λοιπόν στο μυαλό μας την εικόνα του 6άρη, ως πολύ χοντρού καιρού, και σαν τέτοιο να τον αντιμετωπίζουμε, ακόμα κι αν διαθέτουμε μεγάλο σκάφος. Σίγουρα ένα 10μετρο φουσκωτό πάνω στο τρέιλερ είναι τεράστιο και επιβλητικό. Μέσα σε μια θάλασσα όμως που λυσσομανάει, μοιάζει ασήμαντο και ίσα που διακρίνεται ακόμα και από κοντινή απόσταση.

Απίστευτες γάστρες

Τώρα θα μου πείτε, πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά σε έναν εξάρη, όταν ακούμε συχνά για απίθανες γάστρες και για απίθανους καπεταναίους που αρμενίζουν τα πέλαγα με εφταράκια και οκταράκια, όπως χαρακτηριστικά τα αποκαλούν;
Μήπως έχουμε χαθεί λίγο, μέσα στην παράνοια κάποιων που θέλουν, ο καθένας για τους λόγους του, να παρουσιάσουν σκάφη παντός καιρού;

Έχουμε λοιπόν από τη μια μεριά, κάποιους κατασκευαστές και αντιπροσώπους φουσκωτών, που προσπαθώντας να προβάλουν και να προωθήσουν τα σκάφη τους, μέσα σε έναν ανταγωνισμό που γίνεται κάθε χρόνο και σκληρότερος, υπερβάλλουν σε υποσχέσεις και νούμερα. Έτσι λανσάρουν τα σκάφη τους, ως σκάφη παντός καιρού που ταξιδεύουν άνετα στα 7αράκια και 8αράκια.
Από την άλλη μεριά, κάποιοι ασυνείδητοι δημοσιογράφοι του ναυτικού τύπου, παρουσιάζουν φουσκωτά που καλπάζουν σε θάλασσες των 7 και 8 μποφόρ, υποδεικνύοντας ουσιαστικά στους μελλοντικούς κατόχους των σκαφών αυτών, πως μπορούν να αλωνίζουν τα πέλαγα ανεξαρτήτως καιρού.
Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους επιδειξιομανείς κατόχους φουσκωτών, που τελευταία γίνονται όλο και περισσότεροι. Θεωρούν τους εαυτούς τους κορυφαίους καπεταναίους, και με σκοπό να επιδείξουν τις δικές τους ικανότητες αλλά και των σκαφών τους, με περίσσεια αλαζονεία και πειστικότητα, εξιστορούν σε μόνιμη βάση τις απίθανες πλεύσεις τους στα 7αράκια και 8αράκια. Τελευταία όλο και περισσότερο ακούω καπεταναίους να λένε: επέστρεφα με ένα 6αράκι κατάπλωρα και το φουσκωτό πήγαινε καταπληκτικά ή είχα ένα 7αράκι στη μάσκα και δεν μου έφταναν τα γκάζια! Κάποιοι πιθανόν να στρίβουν και τσιγάρο σε αυτές τις συνθήκες!

Από την άλλη βέβαια, όλοι αυτοί οι «παντός καιρού τύποι», διατείνονται πως σέβονται τη θάλασσα, γιατί προφανώς έτσι έχουν ακούσει πως πρέπει να κάνουν. Πως όμως είναι δυνατόν να σεβόμαστε τη θάλασσα όταν αδιαφορούμε για τα 7αράκια και τα 8αράκια; Όταν αγνοούμε ουσιαστικά την απίστευτη μανία της, που μόνο με κόλαση μπορεί να παρομοιαστεί σε τέτοιες συνθήκες; Η επιδειξιομανία όμως, σχεδόν πάντοτε έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Μια ολοφάνερη μετριότητα βγαίνει προς τα έξω, η οποία προσπαθεί να πιαστεί από κάπου για να καλύψει την ανεπάρκειά της.
Όλους αυτούς τους παραπάνω κυρίους μόνο ως ανόητους και επικίνδυνους θα μπορούσα να τους χαρακτηρίσω, οι οποίοι να είστε σίγουροι πως δεν έχουν καμία σχέση με τη θάλασσα και όταν έχει 6άρια είναι δεμένοι στα λιμάνια ή όταν ταξιδεύουν με δυνατά 5άρια τα μεταφέρουν στις περιγραφές τους σαν 8αράκια.

Κάποτε όμως αυτή η ανοησία πρέπει να σταματήσει. Οι κατασκευαστές αλλά κυρίως οι υπογράφοντες σε θαλασσινά άρθρα πρέπει να καταλάβουν πως οδηγούν στον κίνδυνο πολύ κόσμο. Διαμορφώνουν εσφαλμένες και επικίνδυνες απόψεις, αγνοώντας πως αποπροσανατολίζουν το αναγνωστικό κοινό και ιδιαίτερα τους «νέους» καπετάνιους.

Απίστευτες γάστρες

Ας πάψουμε λοιπόν να αναφερόμαστε τόσο συχνά και αβίαστα στα 7άρια και στα 8άρια. Επειδή αυτά τα νούμερα ακούγονται συνέχεια ανάμεσα σε «σκαφοπαρέες», και το χειρότερο, γράφονται και αναφέρονται συχνά σε άρθρα ναυτικών περιοδικών, έχει πλέον ευτελιστεί τόσο πολύ το μέγεθός τους, σε βαθμό που να μην θεωρείται πια απαγορευτικός καιρός. Έχουμε συνηθίσει πια να ακούμε για τρελές πλεύσεις σε γεμάτα 7αράκια, που στα αυτιά μας ηχούν πλέον, ως φυσιολογικοί καιροί. Κι εδώ πιστεύω πως βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος. Να περάσει δηλαδή, η εντύπωση στον κάθε αρχάριο, εφόσον αυτά ακούει και διαβάζει συνεχώς από κάποιους «έμπειρους», πως με 7αράκι μπορεί κάλλιστα να ξεκινήσει το ταξιδάκι αναψυχής του, με το «τεράστιο» ολοκαίνουργιο φουσκωτό του, και με δεδομένη την λιγοστή εμπειρία του, να εκτεθεί ουσιαστικά σε κίνδυνο.

Είναι φρόνιμο να περιοριστούμε στα 4 και 5 μποφόρ για να αξιολογούμε τις πλευστικές ικανότητες των σκαφών, δείχνοντας περισσότερο σεβασμό στη θάλασσα και στον εαυτό μας, διαγράφοντας παράλληλα από το λεξιλόγιό μας τα 6αράκια και τα λοιπά υποκοριστικά. Τα 7άρια και τα 8άρια δεν είναι μέτρο σύγκρισης του καλού σκάφους αλλά απόδειξη της γελοιότητας των επιδειξιομανών και των άσχετων.
Και εν πάσει περιπτώσει, η θάλασσα δεν είναι πεδίο ανταγωνισμού και επίδειξης. Είναι Ταξίδι, είναι Χαρά και Ονειρεμένες στιγμές, που τελικά μετουσιώνονται σε Όμορφες Αναμνήσεις.

Ας ξεχάσουμε τις απίθανες γάστρες που θα μας ταξιδεύουν άνετα στα 7αράκια και να ευχόμαστε να μην βρεθούμε ποτέ μέσα στις υδάτινες αβύσσους που δημιουργούν τα 8αράκια. Ας ψάξουμε για γάστρες που θα μας ταξιδεύουν ικανοποιητικά στα 4 και 5 μποφόρ και ας αφήσουμε τα παραπάνω γι αυτούς που ταξιδεύουν στον βαθύ τους ύπνο.
Καμιά γάστρα, όποιας σχεδίασης ή σχολής κι αν είναι, δεν μπορεί να επιβληθεί στα μεγάλα και απειλητικά κύματα. Πως είναι δυνατόν τα 50 εκατοστά του μέσου βυθίσματος ακόμα και ενός 10μετρου φουσκωτού ή τα λίγα εκατοστά παρατροπιδίων να επιβληθούν σε μια θάλασσα που μπορεί να σε καταπιεί μαζί με το σκάφος; Πρέπει να καταλάβουμε πως είναι μια άνιση σύγκριση, μια άνιση μάχη αν θέλετε.
Βέβαια, υπάρχει μια εξήγηση. Το ΄χουμε στο αίμα μας να μεγαλοποιούμε τα πάντα. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για το «δικό» μας σκάφος!!!

...keep Ribbing!

 

Airhull