του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Μέσα στην αφέγγαρη νύχτα, ρίχναμε το παραγάδι μας κοντά στην ακτή. Γυρνώντας όμως το νότιο κάβο του νησιού, μια απροσδόκητη ρεστία με μεγάλο ύψος κύματος λίγο έλλειψε να μας πετάξει στα βράχια.

Η πλώρη γύρισε προς τη στεριά και βρεθήκαμε στην κορυφή του κύματος, με έναν μεγάλο βράχο να μας «φλερτάρει» ακριβώς από κάτω.

Πετονιά στην προπέλα

Τα «απότομα» ανάποδα μας γλίτωσαν βέβαια από τις απρόβλεπτες συνέπειες που θα είχε το κοπάνημα της πλώρης πάνω στο βράχο, έφεραν όμως το μοιραίο. Η προπέλα άρπαξε το παραγάδι και, πολλά μέτρα πετονιάς μαζί με τα αγκίστρια τυλίχθηκαν γύρω της.

Τα παρατήσαμε αμέσως και σε δέκα λεπτά βρισκόμασταν στην παραλία, όπου είχαμε στήσει τον μικρό καταυλισμό μας.
Το επόμενο πρωινό, βγάλαμε το φουσκωτό στα ρηχά και τριμάραμε τον κινητήρα με σκοπό να απελευθερώσουμε την προπέλα από την πετονιά.

Αφαιρέσαμε πολλά μέτρα πετονιάς, διαπιστώσαμε όμως πως υπήρχε αρκετή ακόμα στον άξονα της προπέλας. Αναγκαστήκαμε τότε να βγάλουμε την προπέλα και, πραγματικά, εκπλαγήκαμε από την ποσότητα της πετονιάς που υπήρχε γύρω από τον άξονα, μπερδεμένη σαν κουβάρι.

Καταφέραμε τελικά να καθαρίσουμε εντελώς τον άξονα και ενώ ήμουν έτοιμος να κουμπώσω ξανά την προπέλα, παρατήρησα ένα περίεργο μόρφωμα πίσω από τον αποστάτη της.
Έμοιαζε σαν μια μεγάλη, ακανόνιστου σχήματος, πλαστική ροδέλα. Την έβγαλα με προσοχή και άρχισα να την παρατηρώ. Δεν μου πήρε πολύ ώρα για να καταλάβω πως ήταν λιωμένη πετονιά που είχε στερεοποιηθεί και πήρε αυτό το περίεργο σχήμα.

Ήσυχοι τώρα πια, επαναφέραμε την προπέλα στον άξονα και βάλαμε πλώρη για τη βάση μας. Καλύψαμε τα 70 ν.μ. σε λιγότερο από τρεις ώρες και νωρίς το μεσημέρι βρισκόμασταν στο πάρκινγκ που αφήνουμε το φουσκωτό.

Την επόμενη εβδομάδα, ξαναπήγα στο πάρκινγκ με σκοπό να ετοιμάσω το φουσκωτό για την οικογενειακή εκδρομή που θα κάναμε στις Σποράδες. Όταν τελείωσα με την καθαριότητα του φουσκωτού κατευθύνθηκα στην πρύμνη του σκάφους για να ρίξω μια ματιά στον κινητήρα. Με έκπληξη, παρατήρησα πως στο φτεράκι κάτω από την προπέλα, έσταζε αργά-αργά ένα παχύρευστο λευκό υγρό. Πλησίασα και διαπίστωσα πως το υγρό αυτό, που έμοιαζε με γάλα, έβγαινε γύρω από τον αφαλό της προπέλας. Σε καμιά περίπτωση βέβαια, δεν πήγε το μυαλό μου στην πετονιά που είχε αρπάξει η προπέλα πριν από μία εβδομάδα.

Πετονιά στην προπέλα

Ξεβίδωσα την τάπα των βαλβολινών και, αντί για βαλβολίνες έβγαινε βέβαια αυτό το παχύρευστο λευκό υγρό.
Βγάζοντας λοιπόν την προπέλα, διαπίστωσα πως η τσιμούχα του άξονα και το πλαστικό προστατευτικό της είχαν αλλοιωθεί σε μεγάλο βαθμό.

Πετονιά στην προπέλα

Τι είχε γίνει λοιπόν;

Η μεγάλη ποσότητα της πετονιάς που τυλίχθηκε στον άξονα της προπέλας και η τοπική αύξηση της θερμοκρασίας που αναπτύχθηκε λόγω της τριβής της, προκάλεσαν την αλλοίωση της τσιμούχας. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την εισροή νερού μέσα στο κιβώτιο ταχυτήτων, το οποίο αναμείχθηκε με τις βαλβολίνες και σχηματίστηκε έτσι αυτό το γαλακτώδες υγρό.

Για καλή μας τύχη, η αλλοίωση της τσιμούχας ήταν προφανώς αρκετά μικρή, ώστε να μην διαρρεύσει ολόκληρη η ποσότητα των βαλβολινών, κατά την 3ωρη πλεύση της επιστροφής μας πριν μια εβδομάδα.
Τι θα γινόταν άραγε αν η αλλοίωση της τσιμούχας ήταν εκτεταμένη και οι βαλβολίνες είχαν αντικατασταθεί εξ ολοκλήρου από θαλασσινό νερό;

Σίγουρα δεν θα είχαμε προλάβει να καλύψουμε τα 70 μίλια της επιστροφής μας και τα γρανάζια του κιβωτίου ταχυτήτων θα έσπαγαν λόγω της υπερβολικής θερμοκρασίας που θα αναπτυσσόταν.

Γι αυτό λοιπόν, αν ποτέ η προπέλα μας αρπάξει πετονιά, να μην αρκούμαστε απλά στην αφαίρεσή της από τον άξονα, αλλά πάντοτε να ελέγχουμε την αρτιότητα της τσιμούχας του άξονα που βρίσκεται πίσω από τον αποστάτη της προπέλας και να προσέχουμε μήπως έχουμε διαρροή βαλβολινών.

Πετονιά στην προπέλα

...keep Ribbing!