του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Κάθε φορά που ταξιδεύω χαράζοντας την επιφάνεια της θάλασσας, νιώθω μετέωρος. Μετέωρος, όχι απαραίτητα στα λίγα εκατοστά γάστρας που ακουμπούν στο νερό, αλλά ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο. Η δεδομένη στιγμή άλλωστε, έτσι ή αλλιώς, είναι ονειρεμένη!

Νησιά του Ανέμου

Στην πλώρη μας, τα μυθικά στενά της Σκύλλας και της Χάρυβδης. Με έντονα συναισθήματα και τη φαντασία μας να πλάθει αλλόκοτες ιστορίες, πλησιάζαμε. Αγγίζαμε το μύθο. Λίγο πολύ, σ' όλους μας αρέσει να διατηρούμε στο βάθος του μυαλού μας κάποιον μύθο. Ίσως γιατί το μυστηριώδες και ανεξιχνίαστο ενέχει πάντα μια γλυκιά πρόκληση.
Εκεί λοιπόν, υπήρχαν δύο βράχοι. Ο ένας τόσο ψηλός, που η κορυφή του χανόταν μέσα στον ουρανό. Στη μέση του, βρισκόταν η σπηλιά όπου κατοικούσε η Σκύλλα, η κόρη της Εκάτης. Με δώδεκα πόδια υπανάπτυκτα, είχε έξι τρομερά κεφάλια, το καθένα πάνω σ’ ένα μακρύ λαιμό. Στα στόματά της, φυτρωμένα σε τρεις σειρές το κοφτερά της δόντια. Αυτή έκανε δύσκολη το ζωή του Οδυσσέα, καταβροχθίζοντας έξι ναυτικούς από το πλήρωμά του.
Στον άλλο βράχο κατοικούσε η Χάρυβδις, κόρη της Γαίας και του Ποσειδώνα.
Τρεις φορές την ημέρα ρούφαγε τα νερά της θάλασσας και τρεις φορές τα εκτόξευε με τρομερή δύναμη από τα σωθικά της.
Τα μυθικά αυτά τέρατα, δεν ήταν παρά τα φυσικά φαινόμενα της παλίρροιας και της αμπώτιδας, πιθανά δημιουργήματα ναυτικών που ήθελαν έτσι να περιγράψουν τις θαλασσινές τους περιπέτειες ή να τρομάξουν τους στεριανούς.
Σήμερα στέκουν εκεί, αδιάφορα για την παρουσία μας, χωρίς να ενοχλούν το πέρασμα μας, προκαλώντας όμως τη φαντασία μας. Αλλάζουμε για λίγο την πορεία μας, ανατολικότερα, όπου βρίσκεται το ομώνυμο χωριό.

Νησιά του Ανέμου

Στον χάρτη αναφέρεται ως Scilla, η γνωστή μας Σκύλλα. Ένα γραφικότατο χωριό «καμπουριασμένο» πάνω στο βράχο. Στον ίδιο βράχο όπου κάποτε το μυθικό τέρας εξαφάνιζε τους ναυτικούς που προσπαθούσαν να διαπλεύσουν το στενό της Messina. Κι αν αυτή δεν τα κατάφερνε, θα το έκανε η Χάρυβδις, απέναντι στη Σικελία.
Δέσαμε στο μικρό λιμανάκι και βγήκαμε για μια μικρή βόλτα. Ανεβήκαμε από τα στενά σκαλοπάτια, ανάμεσα από τα γραφικά σπιτάκια, και φτάσαμε στο κάστρο. Η θέα εδώ είναι μαγευτική. Το ομορφότερο θέαμα, προσφέρεται στη βορινή πλευρά, όπου τα σπίτια κολλημένα το ένα με το άλλο, είναι χτισμένα μέσα στη θάλασσα.
Αφού απολαύσαμε για λίγο τον παραμυθένιο αυτό τόπο, σηκώσαμε άγκυρες. Σε μια θάλασσα, απόλυτα ήσυχη, κινήσαμε βορειότερα.

ΑΙΟΛΙΔΕΣ ΝΗΣΟΙ

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως εδώ κατοικούσε ο Αίολος, ο θεός των ανέμων. «Master of navigation» για τους ξένους. Αναφορά στις Αιολίδες νήσους κάνει και ο Όμηρος στην Οδύσσεια.
Πρώτοι άποικοι θεωρούνται οι Κνίδιοι και οι Ρόδιοι, που το 750 π.Χ. με οδηγό τον Πένταθλο κατοίκησαν στα νησιά. Για να προστατευθούν από τους πειρατές και τους Καρχηδόνιους, ανέπτυξαν αξιόλογο στόλο ενώ ταυτόχρονα συμμάχησαν με τις Συρρακούσες.

Βορειοδυτικά από το στενό της Messina, στο Αιολικό αρχιπέλαγος και σε Β. γεωγραφικό πλάτος από 38°23' (Vulcano) έως 38°48' (Stromboli), όπως η Λευκάδα, η Ιθάκη και η βόρεια Κεφαλλονιά, βρίσκονται διάσπαρτα επτά μικρά νησιά: Lipari, Salina, Vulcano, Stromboli, Panarea, Filicudi, Alicudi.
Τα νησιά αυτά, συγκροτούν ένα μοναδικής ομορφιάς ηφαιστειογενές σύμπλεγμα. Μαύροι όγκοι, που μοιάζουν να αναδύονται από τα βάθη της θάλασσας, δημιουργούν ένα μαγικό, μυστηριακό τοπίο.
Γνωστά και ως «νησιά Λίπαρι», προσελκύουν πολλούς επισκέπτες κατά τους θερινούς μήνες, κυρίως για το μοναδικό χρώμα τους αλλά και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα τους. Το καθένα τόσο ίδιο μα και τόσο διαφορετικό από τ' άλλα, σε καθηλώνει με την «παράξενη» όψη του και μόνο. Απότομοι γκρεμοί που χάνονται στη θάλασσα, αλλόκοτοι σχηματισμοί ηφαιστειακής δραστηριότητας, απύθμενα βαθυγάλαζα νερά. Παραλίες που δημιουργήθηκαν από κομμάτια λάβας που χύθηκαν στη θάλασσα, οι μαύρες αμμουδιές του Stromboli έως τις κατάλευκες αυτές του Lipari. Αντιθέσεις, που σε συνδυασμό με τη μυστηριακή αύρα που σκεπάζει τα νησιά, δημιουργούν ένα αλησμόνητο σκηνικό.
Σήμερα, τα Filicudi, Alicudi, Salina είναι τελείως ανενεργά. Τα Lipari, Panarea, Vulcano έχουν κάποιες ζεστές πηγές και φουμαρόλες, ενώ το Stromboli είναι ακόμα ενεργό. Γι’ αυτό άλλωστε ονομάζεται «Ο Φάρος της Τυρρηνικής».

Stromboli

Πλώρη λοιπόν για τα «νησιά του Ανέμου». Μπαίναμε στο Τυρρηνικό πέλαγος, σημαδεύοντας το Stromboli. 38 ν.μ. δρόμος, πορεία στις 323°. Το βορειότερο από τα «ιταλικά επτάνησα», επιλέξαμε σαν πρώτο προορισμό μας, μιας και η θάλασσα ήταν ακύμαντη. Έτσι, σε περίπτωση που τις επόμενες μέρες ο καιρός θα αγρίευε, θα τον είχαμε στην πρύμνη μας, αφού τα υπόλοιπα νησιά βρίσκονται νοτιότερα.

Νησιά του Ανέμου

Ανοιχτά, και κάπου 20 μίλια πριν το Stromboli, περάσαμε στα 200 μέτρα από ένα φορτηγό πλοίο. Παρατηρώντας τον τεράστιο όγκο του, και πριν καλά καλά συνειδητοποιήσω τι γίνεται, είδα πολλά χέρια μαζί, στη γέφυρα του πλοίου να μας χαιρετούν με μεγάλο ενθουσιασμό. Σχεδόν χοροπήδαγαν από τη χαρά τους.
Χαιρέτησα κι εγώ απορημένος, μα σαν πλησίασα στην τεράστια πρύμνη, διάβασα: PIRAEUS! Συγκίνηση μεγάλη. Τώρα εξηγείται η υπέρμετρη χαρά τους, αφού από μακριά είχαν προσέξει τις δύο γαλανόλευκες σημαίες του φουσκωτού.
Απότομη στροφή και κάναμε έναν ανοιχτό κύκλο γύρω από το πλοίο χαιρετώντας τους Έλληνες ναυτικούς μας. Τους αφήσαμε να αναρωτιούνται πώς και γιατί τα δύο μικρά φουσκωτά έφτασαν ως εδώ, και συνεχίσαμε στη ρότα μας.

To Stromboli ήδη διακρινόταν καθαρά. Πλησιάσαμε στο νότιο ακρωτήρι Ρ. Lena, ενώ ψηλά στον κρατήρα του ηφαιστείου, εκρήξεις, η μία μετά την άλλη, έστελναν με δύναμη καπνό προς τον ουρανό σε διάφορους σχηματισμούς, φαινόμενο που επαναλαμβανόταν διαρκώς κάθε δέκα λεπτά περίπου. (Ας μην ξεχνάμε πως το Stromboli είναι το ένα από τα δύο ενεργά ηφαίστεια της Ιταλίας αλλά και της Ευρώπης, γνωστό σαν «το ηφαίστειο που ποτέ δεν κοιμάται». Την εντεκάτη Σεπτεμβρίου του 1930 έγιναν δύο ισχυρές εκρήξεις. Μεγάλα κύματα λάβας βάρους 30 τόνων κύλησαν έως τρία χιλιόμετρα καταστρέφοντας πολλά κτίρια. Τη στιγμή των εκρήξεων όλο το νησί σηκώθηκε για 1 μέτρο, ενώ οι εκρήξεις κράτησαν για 15 ολόκληρες ώρες).

Κι ενώ ο κρατήρας καπνίζει συνεχώς, στις παραλίες ο κόσμος απολαμβάνει το μπάνιο του, δείχνοντας συμφιλιωμένος μ' αυτά που γίνονται λίγα μέτρα ψηλότερα. Με χαμηλές τις στροφές της μηχανής και πλέοντας κοντά στην ακτή, γυρίσαμε όλο το νησί καταλήγοντας στο Scari, όπου βρίσκονται όλα τα σκάφη αγκυροβολημένα.
Η αρχαία Στρογγυλή, όπως λεγόταν, έχει έκταση 12 τετραγωνικά χλμ. και το βάθος της θάλασσας γύρω της κυμαίνεται από 1100 έως 1200 μ.

Η κορυφή του νησιού λέγεται Serra Vancura και βρίσκεται 926 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Υπάρχουν δύο οικισμοί: To Stromboli βορειοανατολικά και το Ginostra νοτιοδυτικά. Αυτοκίνητα δεν υπάρχουν και οι μεταφορές από το ένα χωριό στο άλλο γίνονται με τα πλοία της γραμμής ή από τοπικά καραβάκια. Συνολικά 350 κάτοικοι, ασχολούναι κυρίως με τον τουρισμό αλλά και το ψάρεμα.

Χαρακτηριστικά είναι τα λιτά λευκά σπιτάκια και οι πολλές μικρές παραλίες από μαύρη άμμο που περιβάλλονται από όγκους λάβας σε ακανόνιστα σχήματα. Το μοναδικό μειονέκτημα του νησιού είναι η έλλειψη ασφαλούς αγκυροβολίου για τα σκάφη.
Τρία πράγματα όμως είναι αυτά που κάνουν το Stromboli ξεχωριστό:
Ανάβαση στην κορυφή του νησιού: τις βραδινές ώρες, απ' όπου το θέαμα είναι μοναδικό. Από εκεί μπορείτε να θαυμάσετε τη μία έκρηξη πίσω απ' την άλλη, καθώς απ' τους κρατήρες του ηφαιστείου εκτοξεύονται κατακόκκινα «κομμάτια» καυτής λάβας που σαν αστέρια απλώνοναι στον νυχτερινό ουρανό.

Νησιά του Ανέμου

Βέβαια, για να φτάσουμε στην κορυφή χρειάζεται αρκετή προσπάθεια. Τουλάχιστον τρεις ώρες περπάτημα σε ένα δύσκολο και άγριο μονοπάτι. Τα εφόδια που οπωσδήποτε πρέπει να έχουμε μαζί μας, είναι ένα μπουκάλι νερό, λίγο ελαφρύ φαγητό, πετσέτα, ορειβατϊκά παπούτσια και, βέβαια, tη φωτογραφική μας μηχανή.
Sciara del Fuoco: δηλαδή, η πλαγιά της φωτιάς. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού και από μακριά μοιάζει να βγάζει καπνούς σ' όλο το μήκος της. Πλησιάζοντας διακρίνουμε κομμάτια λάβας να κατρακυλούν στη θάλασσα.
Strombolicchio: ένας γιγάντιος βράχος 56 μέτρων ύψους, ένα μίλι βορειοανατολικά από το Stromboli, που μοιάζει με μεσαιωνικό κάστρο. Στην κορυφή του, όπου μπορούμε να φτάσουμε ανεβαίνοντας διακόσια σκαλοπάτια, δεσπόζει επιβλητικά ο φάρος. Η θέα από εδώ είναι συγκλονιστική. Ολόκληρος ο βράχος κατεβαίνει κάθετα και χάνεται στην υδάτινη άβυσσο. Αυτό όμως που θα μας μείνει αξέχαστο είναι το συναρπαστικό βαθυγάλαζο χρώμα της θάλασσας γύρω από το Srtombolicchio. Χρώμα που σπάνια έχουμε αντικρίσει.

Panarea

Δέκα ν.μ. νοτιοδυτικότερα βρίσκεται η ί Panares, ή Πανωραία για τους αρχαίους Έλληνες. Με επιφάνεια μόλις 3.4 τ.χλμ. είναι το μικρότερο νησί του Αιολικού αρχιπελάγους. Στην Panarea ανήκουν τα μικρά νησάκια Basiluzzo, Dattiio, Lisca Bianca και οι νησίδες Bottaro, Lisca Nera, Panarelli και Le Formiche. Όλο αυτό το σύμπλεγμα συνθέτει ένα ανεπανάληπτο σκηνικό, ιδιαίτερα όταν η θάλασσα είναι κάλμα. Ανάμεσα σ' όλες αυτές τις νησίδες, στις οποίες τα νερά είναι καταπληκτικά, «στόλοι» ολόκληροι από κάθε λογής σκάφη, φουνταρισμένα αρόδου, προσδίδουν μια έντονη ρομαντική νότα, στο ήδη μαγικό περιβάλλον.
Η ψηλότερη κορυφή βρίσκεται στα 421 μ. και λέγεται Pizzo del Corvo. Δυτικά κατεβαίνει απότομα σχηματίζοντας βραχώδεις ακτές, ενώ στα ανατολικά η μορφολογία του εδάφους είναι ηπιότερη. Εδώ υπάρχουν και οι τρεις μικροί οικισμοί Ditella, S. Pietro και Drauto. Στη βόρεια πλευρά της Panarea βρίσκεται η κοιλάδα Calcara, όπου την προϊστορική περίοδο υπήρχε ηφαίστειο. Σήμερα, αυτό που έχει απομείνει είναι το πολύ ζεστό και πολύχρωμο έδαφος, όπου κυριαρχούν πολλές μικρές φουμαρόλες.

Νησιά του Ανέμου

Δέσαμε στον ντόκο τον S. Pietro, και βγήκαμε στο μικρό τσιμεντένιο δρομάκι της ακτής. Καθίσαμε σ ένα από τα πιο ειδυλλιακά cafe που έχουμε ποτέ συναντήσει, και παρατηρούσαμε τον «γλυκό» αυτόν τόπο, με χαλαρές όλες μας τις αισθήσεις. Λευκά, λιτά σπιτάκια το ένα πλάι στο άλλο, πνιγμένα στα πολύχρωμα λουλούδια, στενά πλακόστρωτα δρομάκια με πολλά μαγαζάκια και ταβερνάκια. Όλα είναι τόσο καθαρά και περιποιημένα, που χαίρεσαι να περπατάς ανάμεσά τους. Πιο πέρα οι μικρές ψαρόβαρκες, τραβηγμένες μέχρι έξω, αφού οι κάτοικοι ασχολούνται αυτή την εποχή περισσότερο με τον τουρισμό. Στο S. Pietro βρίσκεται και μια υπόγεια πηγή, απ' όπου βγαίνει ζεστό νερό (50°C), που συγκεντρώνει πολύ κόσμο για τις ευεργετικές του ιδιότητες.
Πέρα όμως από το S. Pietro που είναι με διαφορά το γλυκύτερο και ρομαντικότερο μέρος των Αιολίδων νήσων, δεν πρέπει να παραλείψετε ένα μπάνιο στα υπέροχα νερά της νησίδας Basiluzzo. Ειδικά στη βόρεια πλευρά του, όπου σχηματίζεται μια μεγάλη φυσική πισίνα με πεντακάθαρα νερά.
Γεμάτοι από όμορφες εικόνες κατευθυνθήκαμε στο Punta Milazzese, νότια του νησιού. Εδώ, έχουν ανακαλυφθεί ερείπια οικισμού νεολιθικής εποχής που αποτελείται από πολλούς στρογγυλούς πέτρινους σχηματισμούς και έναν μόνο τριγωνικό. Στο Punta Milazzese, σχηματίζονται δύο μικροί όρμοι που περιβάλλονται από κάθετα κομμένους βράχους, δίνοντας μια άγρια και εξωπραγματική όψη. Εικόνα σπάνια, επιβλητική! Βέβαια, αυτό το μέρος επιλέξαμε σαν ορμητήριο αλλά και για διανυκτέρευση στα φουσκωτά, αφού είναι το πιο ασφαλές στους βοριάδες.

Filicudi

Βρίσκεται δώδεκα ν.μ. δυτικότερα από τη Salina, από πολλούς θεωρείται το ωραιότερο νησί της Τυρρηνικής. Η Φοινικούσα, όπως λεγόταν παλιά το νησί, έχει σχήμα οβάλ και στο νοτιοανατολικό άκρο του η χερσόνησος Capo Graziano, εισχωρεί βαθιά στη θάλασσα σχηματίζοντας δύο ανοιχτούς όρμους: Έναν στη βορινή πλευρά του, όπου και το Filicudi Porto, και έναν στη νότια που λέγεται Pecorini a mare.
Στο Capo Graziano και σε υψόμετρο περίπου τα 100 μ., βρέθηκαν πέτρινες στρόγγυλες κατασκευές, που πιθανολογείται ότι φτάχτηκαν από τους πρώτους αποίκους, που έφθασαν από το Αιγαίο πριν 4.000 χρόνια.
Επιλέξαμε το μικρό γραφικό λιμανάκι του Pecorini, γιατί εδώ ο καιρός κόβει, χωρίς βέβαια να είναι το πιο ασφαλές μέρος. Μια μικρή προβλήτα όλο κι όλο, που μπορεί να φιλοξενήσει λίγα μόνο σκάφη.

Λιτά, λευκά και ροζ σπιτάκια, δύο μαγαζάκια κι ένα cafe-restaurant όλη η υποδομή. Τον όμορφο και γραφικό αυτόν τόπο, έρχονται να συμπληρώσουν κάποιοι ψαράδες που επιδιορθώνουν τις μικρές ξύλινες βάρκες, που είναι τραβηγμένες έξω υπό τον φόβο του μαΐστρου. Ηρεμία και γαλήνη, μακριά από φασαρία και κοσμικότητες. Ιδανικό μέρος γι' αυτούς που ψάχνουν την ομορφιά στα απλά και γνήσια πράγματα.
Η κορυφή του Filicudi βρίσκεται στα 773 μ., ενώ πιο κάτω οι λόφοι Montagnola και Torrione στα 333 μ. και 280 μ. αντίστοιχα, όπου παλιότερα υπήρχαν κρατήρες. Σήμερα, δεν υπάρχει καμιά ηφαιστειακή δραστηριότητα. Στη Montagnola υπάρχουν ερείπια οικισμού, όπου βρέθηκαν μυκηναϊκά και κυκλαδίτικα κεραμικά που χρονολογούνται μεταξύ 1500 και 1300 π.Χ.

Οι ακτές του νησιού είναι απότομες και βραχώδεις, ενώ η έλλειψη αμμουδιών είναι το μοναδικό μειονέκτημα. Θαυμάσιες είναι οι βαθιές σπηλιές όπως του Moccatore, Αγ. Βαρθολομαίου, Perciato, με εξέχουσα την Bue Marino, όπου τα υπέροχα χρώματα και οι έντονες αντιθέσεις θεωρούναι μοναδικά.
Πέρα από τις σπηλιές, το Filicudi χαρακτηρίζεται από τους γιγάντιους βράχους Notaro, Mitra και La Canna. Ειδικά ο τελευταίος, αναδύεται επιβλητικά από τη θάλασσα και φτάνει τα 85 μέτρα ύψος.

Alicudi

Το δυτικότερο και πιο απομονωμένο νησί από τις Αιολίδες, με μόλις 2.5 km. πλάτος. Παλαιότερα ήταν μόνο ένα ηφαίστειο, ενώ σήμερα είναι απλά ένα ύψωμα πάνω απ' τη θάλασσα, με την κορυφή του στα 675 μ. Μοναχικό νησί, που δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί από τον τουρισμό, όπου κυριαρχεί η απόλυτη ησυχία. Ένας «αμόλυντος» τόπος. Ένας βράχος, καταμεσής του πελάγους, που κατοικείται από 100 ανθρώπους περίπου. Ανθρώπους φιλόξενους και χαμογελαστούς, που σου προσφέρουν απλόχερα ό,τι ζητήσεις. Δρόμοι βέβαια δεν υπάρχουν, και καθόλου κίνηση. Τόπος γι' αυτούς που δεν θέλουν να περνούν τις διακοπές τους «συνωστισμένα», τους αρέσει η εξερεύνηση και η γαλήνη.

Νησιά του Ανέμου

Μια παλιά, «φαγωμένη» απ τη θάλασσα προβλήτα, φιλοξενούσε τα φουσκωτά μας. Μπροστά ένα καφενείο-παντοπωλείο που σπάνια πια συναντάς στις μέρες μας. Πήραμε τον μοναδικό τσιμεντένιο
δρόμο, μήκους 300 μ. Στο τέλος του ένα όμορφο ξενοδοχείο χωμένο μέσα σ έναν βράχο. Το όνομα αυτού, Ericusa! Έκπληκτος, πήγα στον ιδιοκτήτη και του είπα πως και στην Ελλάδα υπάρχει ένα νησάκι με το ίδιο όνομα. Δεν το γνώριζε βέβαια και μου απάντησε πως έτσι λεγόταν το νησί πριν μια χιλιετία. Απολαύσαμε τον πρωινό μας καφέ, πλάι στο κύμα και αφού ξεκουραστήκαμε αρκετά, ανεβήκαμε αργά αργά το στενό πετρόστρωτο δρομάκι που οδηγεί ψηλά στην πλαγιά του Alicudi, όπου βρίσκονται διάσπαρτα τα κατάλευκα μικρά σπιτάκια.
Λιτά και περιποιημένα, με τις βεράντες τους γεμάτες από πολύχρωμα λουλούδια, να κοιτούν στο μαγευτικό πέλαγος.

Salina

Νησιά του Ανέμου

Το δεύτερο μεγαλύτερο νησί με έκταση 26.5 km2 και 2500 κατοίκους. Η αρχαία του ονομασία ήταν «Δίδυμο» λόγω του χαρακτηριστικού του σχήματος. Υπάρχουν 3 χωριά: Santa Marina Salina, Malta, Leni.
To S. M. Salina, που είναι και το μεγαλύτερο, είναι χτισμένο πάνω σε αρχαία ελληνική αποικία του 4ου αιώνα π.Χ. της οποίας ίχνη βρίσκονται κατά μήκος της ακτής. Στο νησί υπάρχουν 6 ηφαίστεια, από τα οποία μόνο το Fossa delle Fenici και το Monte dei Porri έχουν διατηρήσει το κωνικό τους σχήμα. Η πιο πρόσφατη έκρηξη έγινε στη δυτική πλευρά του νησιού, 1300 χρόνια πριν, και δημιουργήθηκε ο κρατήρας της Pollara, όπου γυρίστηκαν πολλές σκηνές της ταινίας «II Postino» το 1994 - η επίσκεψη στο σπίτι του ζωγράφου Pippo Cafallera, όπου έμενε εξόριστος ο συγγραφέας Pablo Neruda, είναι μια ξεχωριστή εμπειρία.

Στη Salina παράγεται το διάσημο λευκό κράσι «Malvasia» με το χαρακτηριστικό χρυσαφί χρώμα και το έντονο άρωμά του. Το κρασί αυτό, ίσως με αφροδισιακές ιδιότητες, το έφεραν οι Έλληνες το 10ο αιώνα π.Χ.

Ταξιδεύοντας γύρω από το νησί μπορούμε να θαυμάσουμε τις ψηλές και ίσιες ακτές, τις μαύρες παραλίες, τα τυπικά μικρά άσπρα σπίτια, χτισμένα πλάι στη θάλασσα. Οι μεγάλες βεράντες με την κλασσική πέργκολα στις κολώνες του σπιτιού και τα πολύχρωμα λουλούδια συνθέτουν μια πολύ όμορφη εικόνα. Αξίζει πραγματικά να νοικιάσετε μηχανάκι και να περιπλανηθείτε στους όμορφους παραλιακούς δρόμους που συνδέουν τα χωριά μεταξύ τους.

Lipari

To επίκεντρο των νησιών του αρχιπελάγους, με 8.500 κατοίκους. Έχει την μεγαλύτερη τουριστική ανάπτυξη και είναι σημαντικό εμπορικό κέντρο, κυρίως λόγω της εξόρυξης και εξαγωγής της τοπικής ελαφρόπετρας.
Τα πολλά αξιοθέατά του, οι όμορφες παραλίες του και το γλυκό κλίμα του χειμώνα - καλοκαίρι, το κατατάσσουν στα ιδανικότερα παραθεριστικά κέντρα.

Η πόλη του Lipari είναι κτισμένη γύρω από το κάστρο, την αρχαία ακρόπολη που βρίσκεται πάνω σε βράχο από λάβα. Αυτό το κάστρο χρησιμοποιήθηκε σαν βάση από τους αρχαίους Έλληνες. Μπαίνοντας από την πλευρά του Piano of the Civita, θαυμάζουμε τον ελληνικό πύργο και τη μεσαιωνική είσοδο με τα τόξα και τους θόλους, όπου προστέθηκαν κομμάτια κλασσικής εποχής. Στη νότια πλευρά του κάστρου, βρίσκεται το αρχαιολογικό πάρκο όπου υπάρχουν αρκετοί ελληνικοί τάφοι κι ένα μικρό αρχαιοελληνικό θέατρο που το χρησιμοποιούν και σαν θερινό σινεμά. Εδώ βρίσκεται και το αρχαιολογικό μουσείο, από τα σημαντικότερα όλης της Ιταλίας. Μεγάλος αριθμός από αρχαία Ελληνικά εκθέματα, όπως αγάλματα, κοσμήματα, νομίσματα, κείμενα, κοσμούν τους χώρους του. Εντυπωσιακοί είναι οι αμφορείς, τοποθετημένοι σε παράλληλες σειρές, από το γνωστό αρχαίο ελληνικό ναυάγιο του Λίπαρι. Το ναυάγιο αυτό, απ' όπου ανασύρθηκαν 30 αμφορείς και 200 μικρότερα αγγεία, στα 70 μ. βάθος, χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ. Οι αμφορείς περιείχαν λάδι, κρασί και σιτάρι, ενώ από το σχήμα τους, το στόμιο τους και τις χειρολαβές τους, φαίνεται πως κατασκευάστηκαν σε κάποια αποικία της Μεγάλης Ελλάδος.

Νησιά του Ανέμου

Κάτω ακριβώς από το κάστρο βρίσκεται η μαρίνα Corta, όπου και δέσαμε. Μικρό ψαράδικο λιμανάκι, απ' όπου η πρόσβαση στα καλύτερα σημεία της πόλης είναι ευκολότερη. Μπροστά ακριβώς, η όμορφη πλακόστρωτη πλατεία piazza S. Onofrio, απ' όπου ξεκινά η Via Garibaldi, ο πιο πολυσύχναστος δρόμος, με πλήθος από μαγαζιά, καφέ και εστιατόρια.
Για τη διανυκτέρευση όμως, προτιμήσαμε το Porto Pignataro που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά του όρμου του Lipari. Και αυτό, γιατί εδώ είχαμε άφθονο νερό για πλύσιμο, καθώς και φύλαξη όλο το 24ωρο. Το κόστος για ένα βράδυ είναι 5.000 δρχ. Το επόμενο πρωινό, η ευγενέστατη κυρία που ήταν υπεύθυνη της μαρίνας, μας μετέφερε στην πόλη για να νοικιάσουμε μηχανάκια. Ο γύρος του νησιού, που δεν παίρνει πάνω από μια ώρα, είναι μια αλησμόνητη εμπειρία.
Πρώτα πρώτα, σταματήσαμε στο Quattrocchi απ' όπου η θέα είναι καταπληκτική. Απόκρημνες πλαγιές κατεβαίνουν στη θάλασσα, σχηματίζοντας δύο υπέροχες παραλίες, προσιτές μόνο με σκάφος. Αν ο καιρός είναι κάλμα, τα ιστιοφόρα κατακλύζουν τον τόπο στολίζοντας κατά τον καλύτερο τρόπο το όλο θέμα.
Στο βάθος, διάσπαρτοι βράχοι αναδύονται από τη θάλασσα, ενώ πιο πίσω ο κρατήρας του Vulcano συμπληρώνει το σκηνικό. Πέρα από το Quattrocchi, αξίζει να επισκεφθούμε τα λουτρά του «Σαν Καλότζερο», και την παραλία Acquacalda, όπου φόρτωναν τα καράβια ελαφρόπετρα.
Τέλος, δεν πρέπει να λησμονήσουμε τις διάσημες λευκές παραλίες του Canneto, που χωρίζεται από τον κόλπο του Lipari με τη χερσόνησο Monterosa.

Vulcano

Κυριολεκτικά, μια ανάσα από το Lipari, βρίσκεται το Vulcano, όπου είχε το εργαστήριο του ο Ήφαιστος.
Στη βορινή πλευρά του σχηματίζονται δύο ανοικτοί όρμοι: ένας ανατολικά, που λέγεται Porto Levante, όπου και το λιμάνι, κι ένας δυτικά, που λέγεται Porto Ponente.
Δέσαμε στο P. Levante και βγήκαμε για την πρώτη γνωριμία μας. Λίγα μέτρα πιο πέρα βρίσκονται τα διάσημα θεραπευτικά λασπόλουτρα.

Νησιά του Ανέμου

Ένα μπάνιο εδώ, χωρίς βέβαια να φοράμε ό,τι καλύτερο έχουμε και εφόσον αντέχουμε την έντονη μυρωδιά από το θειάφι, μας προσφέρει απίστευτη χαλάρωση. Ξεπλενόμαστε δίπλα στην παραλία, όπου τα ζεστά υπόγεια ρεύματα δημιουργούν ένα φυσικό jacuzzi.
Ακολουθεί η ανάβαση στον Gran Cratere, που είναι πολύ ενδιαφέρουσα και δεν διαρκεί πάνω από μια ώρα. Εμείς βέβαια κάναμε λίγο παραπάνω.
Η θέα από εδώ είναι μαγευτική, ενώ είναι το μοναδικό ενεργό ηφαίστειο του νησιού. Υπάρχουν άλλα δύο, το ένα ανενεργό εδώ και πολλά χρόνια, και το «νεότερο» που λέγεται Vulcanello, το οποίο αναδύθηκε από τη θάλασσα τον 2ο αιώνα π.Χ. To Vulcanello έχει χαμηλό υψόμετρο και είναι ουσιαστικά το βορειοανατολικό άκρο του νησιού. Κουρασμένοι καθώς ήμασταν, πήραμε το δρόμο για το Porto Ponente. Ίσως η πιο όμορφη μαύρη αμμουδιά που έχουμε ποτέ συναντήσει. Καθίσαμε στο μοναδικό παραθαλάσσιο cafe, τα τραπεζάκια του οποίου βρίσκονται πάνω στην άμμο, και απολαύσαμε τη δύση του ήλιου, ενώ στο βάθος διακρίνονταν καθαρά ο ορεινός όγκος του Filicudi.
Έτσι έκλεισε μια γεμάτη και όμορφη ημέρα, και κουρασμένοι αποσυρθήκαμε στα «πλωτά» μας σπιτάκια.
Η επομένη ήταν αφιερωμένη στην περιήγηση των ακτών του νησιού, με τα φουσκωτά. Υπάρχουν πολλές όμορφες αμμουδιές στο Vulcano. Διαλέξαμε μια στη νότια πλευρά του, όπου άρχισαν σιγά - σιγά οι ετοιμασίες για τον απόπλου....

Χρήσιμες πληροφορίες

ΝησίΑγκυροβόλιαΑνεφοδιασμοί
Lipari πάρχουν δύο μαρίνες, η μαρίνα CortaPorto και το Pignataro. Προτιμήστε τη δεύτερη, όπου υπάρχει και φύλαξη όλο το 24ωρο. Υπάρχουν δύο πλωτές εξέδρες όπου γίνεται ανεφοδιασμός των σκαφών.
Salina Υπάρχει μια μόνο μεγάλη μαρίνα, στη Santa Marina Salina. Γίνεται όμως το αδιαχώρητο από σκάφη. Μια πλωτή εξέδρα και εύκολος ανεφοδιασμός.
Panarea Τα σκάφη δένουν στο San Pietro, δεν υπάρχει όμως ασφάλεια από τον καιρό. Για διανυκτέρευση προτείνουμε το Punta Miiazzese, που είναι το νοτιότερο σημείο του νησιού. Υπάρχει βενζινάδικο στον ντόκο του San Pietro.
Stromboli Δεγ υπάρχει μαρίνα, ούτε ασφαλής όρμος για διανυκτέρευση. Όχι
Filicudi Δεν υπάρχει ασφαλές αγκυροβόλιο. Όχι
Alicudi Δεν υπάρχει ασφαλές αγκυροβόλιο. Όχι
Vulcano Δεν υπάρχει μαρίνα, υπάρχουν όμως αρκετοί όρμοι που προστατεύουν από τους βοριάδες. Όχι

Information Office: 090/9880095, 090/9811190 Lipari Αστυνομία: 090/9811160
Taxi: 090/9811195 Piazza Marina Corta - Lipari

...keep Ribbing!