Το ταξίδι αυτό πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2000 με σκοπό να γνωρίσουμε τις αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας. Ταξιδέψαμε στην Κάτω Ιταλία, Τη Σικελία, τις Αιολίδες νήσους και φτάσαμε έως τη Μάλτα. Ακολουθήσαμε τους θαλάσσιους δρόμους που οδήγησαν πριν χιλιάδες χρόνια τους αρχαίους Έλληνες στην ίδρυση πολλών αποικιών στη Μεσόγειο.

Του Θωμά Παναγιωτόπουλου

...Και το ταξίδι ήταν πάντοτε για μένα το μεγαλύτερο πάθος της ζωής μου. Ακόμα και στα χρόνια που δεν είχα τη δυνατότητα να ταξιδεύω, σκαρφάλωνα σε κάποιο ψηλό κάβο και αγνάντευα τη θάλασσα. Έβλεπα μικρά σκάφη να χαράζουν την επιφάνειά της και να χάνονται στον ορίζοντα.

Του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Το Ότραντο ή Ντερεντό για τους ντόπιους, είναι η ανατολικότερη πόλη της Ιταλίας με 5.000 μόνιμους κατοίκους. Παλιότερα, ολόκληρη η χερσόνησος, που αποκαλούμε τακούνι της ιταλικής μπότας, ονομαζόταν «γη του Ότραντο» ή «Ελλάδα του Ότραντο».

Του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Οι μέρες περνούσαν όμως, και ο δρόμος μακρύς. Η μάνικα από το βενζινάδικο της μαρίνας απευθείας στα άδεια ρεζερβουάρ. Γεμίσαμε μέχρι τελευταίας σταγόνας. 2.350 λιρέτες το λίτρο, παρακαλώ! Ήτοι 400 δρχ./lt

Του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι, με μια ρομαντική έως ονειροπόλα διάθεση, με μεγάλο ενθουσιασμό και αρκετή άγνοια.
Οι συγκινήσεις πολλές, το ίδιο και οι εμπειρίες. Καμιά όμως αφήγηση και καμιά φωτογραφία, δεν μπορούν να αποδώσουν, έστω και στο ελάχιστο, τη μαγεία της περιπλάνησης, το μεγαλείο του ταξιδιού, τις στιγμές εκείνες που σώμα και ψυχή απογειώνονται.

Του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Εκεί που το ταξίδι αναψυχής μετατρέπεται σε ταξίδι - προσκύνημα. Προσκύνημα στα μεγαλειώδη μνημεία των προγόνων μας. Εκεί που όλα θυμίζουν Ελλάδα. Εκεί που αντικρίσαμε κατάματα τον πολιτισμό μας. Στριμωγμένα όλα στη μικρή μας καρδιά, που περήφανη δάκρυσε λιγάκι....

του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Κάθε φορά που ταξιδεύω χαράζοντας την επιφάνεια της θάλασσας, νιώθω μετέωρος. Μετέωρος, όχι απαραίτητα στα λίγα εκατοστά γάστρας που ακουμπούν στο νερό, αλλά ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο. Η δεδομένη στιγμή άλλωστε, έτσι ή αλλιώς, είναι ονειρεμένη!

του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Ογκώδη βουβά κύματα έρχονται από την κοντινή μαύρη Ήπειρο. Δειλά - δειλά, αρχίσαμε να ορτσάρουμε. Ο καιρός όλο και φόρτωνε. Το φουσκωτό συντονισμένο στον παλμό των κυμάτων, παραμέριζε τις σκέψεις μας και μας παρέσερνε στο ταξίδι του! Το λόγο τώρα είχε η πλώρη μας. Η μανέτα ήταν καρφωμένη μπροστά. Τώρα πια δεν υπήρχε επιστροφή...