Του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Το φουσκωτό ήταν πανέτοιμο. Μια τσάντα με ελαφριά ρούχα, νιτσεράδες, υπνόσακοι, τρόφιμα και νερά για αρκετές μέρες, ο απαραίτητος φωτογραφικός εξοπλισμός και βέβαια τα ντεπόζιτα καυσίμων και νερού γεμάτα. Αφήνοντας για ακόμα μια φορά πίσω τις ταυτότητές μας, αποδεσμευμένοι από τις καθημερινές μας σκέψεις και με πυξίδα τη μόνιμή μας πλέον ονειροπόλα διάθεση, ανοιγόμασταν στο απέραντο γαλάζιο.

του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Φωλιασμένη βαθιά στην αγκαλιά του Σιγγιτικού, μια ανάσα από τις ακτές του Αγίου Όρους, η Αμμουλιανή και τα γύρω νησάκια της έχουν να επιδείξουν πολλές μαγευτικές αμμουδιές, παρά το λιλιπούτειο μέγεθός τους.

Του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Το φουσκωτό ήταν πανέτοιμο. Μια τσάντα με ελαφριά ρούχα, νιτσεράδες, υπνόσακοι, τρόφιμα και νερά για αρκετές μέρες, ο απαραίτητος φωτογραφικός εξοπλισμός και βέβαια τα ντεπόζιτα καυσίμων και νερού γεμάτα. Συνειδητά πλέον, ζούμε πάνω στο σκάφος, το οποίο και επιλέξαμε εδώ και πολλά χρόνια ως μόνιμο σύντροφο σε κάθε απόδρασή μας.

Του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Καταρράκτες που πέφτουν από μεγάλο υψόμετρο σχηματίζοντας φυσικές λίμνες μέσα στην πυκνή βλάστηση, κρεμαστά νερά που αυλακώνουν απόκρημνους βράχους και καταλήγουν κατακόρυφα στη θάλασσα, πλατάνια που ακουμπούν κυριολεκτικά στο κύμα, δεκάδες ρυάκια που κυλούν γοργά για να συναντήσουν το πέλαγος, κι όλα αυτά γύρω από ένα επιβλητικό βουνό που φτάνει στο «Φεγγάρι»... Ο παράδεισος είναι εδώ!

Του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Το πρώτο νησί που σαρώνουν τα μελτέμια στον μακρύ τους δρόμο προς το Αιγαίο, κάνοντας δύσκολη πολλές φορές την προσέγγισή του, αποτελεί έναν ξεχωριστό προορισμό που κρύβει πολλές εκπλήξεις.

Του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Το λιμανάκι του νησιού βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά, όπου συναντούμε και το μοναδικό χωριό. Μπήκαμε αργά αργά και δέσαμεμε πλάι σε ένα καίκι. Η ερημιά αυτού του τόπου είναι έκδηλη από την πρώτη στιγμή. Δυο τρείς ηλικιωμένοι έκαναν τη μεσημεριανή τους βόλτα και πλησίασαν για να περιεργαστούν τους απρόσμενους επισκέπτες.

Του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Μπορεί η Ίμβρος να λέγεται τώρα Gökçeada, τα υπέροχα ελληνικά χωριά της να φέρουν πια τουρκικά ονόματα, να έχουν λεηλατηθεί και να έχουν σχεδόν ερημώσει, υπάρχουν όμως ακόμα αρκετοί Ρωμιοί που ζουν μόνιμα εκεί, και ακόμα περισσότεροι αυτοί που επιστρέφουν κάθε καλοκαίρι για να δώσουν ζωντάνια στα χωριά όπου μεγάλωσαν.

Του Θωμά Παναγιωτόπουλου

Μπορεί στην Τένεδο να ζουν μόλις 3 ή 4 ελληνικές οικογένειες το χειμώνα, μπορεί σχεδόν όλα τα ελληνικά σπίτια να ανήκουν και να κατοικούνται τώρα πια από Τούρκους, μπορεί οι τούρκικες σημαίες να κυματίζουν όπου βρεθείς, η παλιά όμως ελληνική συνοικία εξακολουθεί να αποτελεί το στολίδι του νησιού και τον κυριότερο πόλο έλξης για τους τουρίστες, Τούρκους στην πλειοψηφία τους...